12-09-26, 4:15, Lelystad
De wekker gaat, ik word wakker na een verassend goede nacht (7 uur geslapen) wetende dat ik met vrouw en kind (1,5 jaar) op dezelfde hotel kamer lag. Ik smeer met tegenzin de laatste witte bolletjes met appelstroop en eet ze zonder na te denken op. Gek genoeg valt het met de zenuwen wel mee. Ik heb er vertrouwen in.
Het (weer)water in
Na een kalme warming up trek ik mijn wetsuit aan en beweeg me rustig naar het start vak. Omdat het gaat om een kampioenschap, het Europees kampioenschap wel te verstaan, krijgen we een massa start. En als enigszins mindere zwemmer vind ik dat altijd lastig. Vaak blaas ik mezelf op, of kom ik niet voorbij een groepje die eigenlijk net te langzaam zwemt. Vandaag kon ik aardig mee met een groepje voor de eerste 2km. Achteraf zag ik ook dat we daar lekker 1:45/1:46 per 100m zwommen. Maar daarna begon ik het lastig te krijgen.
Vanwege een schouder blessure heb ik niet de kilometers kunnen maken die ervoor zorgen dat ik juist in die laatste 1,5km ook mee kan. En daardoor verloor ik ritme, kwamen de achter ons gestarte, rolling start, van de age groups langzaam voorbij en had ik eigenlijk de gedachte dat ik echt een dra-ma-tische tijd ging zwemmen.
Eenmaal op de trap naar T1 zag ik dat het niet zo dramatisch was als gedacht. 1:11 is voor mij een nette tijd, en daar kunnen we mee verder. Waar we niet mee verder kunnen was deze transitie. Want wat was ik langzaam. Ik verlies 2-3 minuten op mijn concurrenten, alleen al daar.
Dwars door de winderige polders van Flevoland
Op de fiets zag het er initieel een stuk rooskleuriger uit. Ik weet dat ik uit het water vaak even op adem moet komen, maar dat kwam eigenlijk al vrij snel goed. Realistisch gezien kon ik rekenen op 260-270 watt, en dat ging behoorlijk. Met een verassende zijwind langs het water en behoorlijk wat tegenwind in de polder viel de eerste ronde niet tegen. Ik reed 40,7 gemiddeld en zat dik in de 260 watt.
In ronde 2 moest ik een klein beetje gas terug nemen, geen fantastische benen, mentaal aan het strugglen met de tegenwind en een heleboel andere mensen op de weg. Al bij al rijd ik alsnog een sub 4:30 (4:29) bike split, en ook daar kunnen we mee verder.
Het probleem was alleen als volgt: een sub 9 met 1:11 zwemmen en 4:29 fietsen is echt realistisch, maar niet als ik bij elkaar 10 minuten over de wissels doe. Tijdens het fietsen zat ik het te berekenen en kwam er toch wel als conclusie uit dat ik bij het lopen niets kon laten liggen.
Nog maar een marathon te gaan
Na wederom een transitie waar ik niet over wil praten loop ik tot mijn eigen verbazing lekker de eerste 10km door. Ik liep precies op schema en voelde dat ik conditioneel genoeg had om nog te versnellen. Maar ik voelde ook dat door mijn natte sokken en schoenen er wat blaren opkwamen. Normaal geen probleem, maar deze werden dusdanig groot en klapte open dat de binnenkant van mijn alphaflys rood kleurden.
Het gevolg was dat ik op de buitenkant van mijn voet ging lopen en daardoor andere fysieke klachten kreeg.
Vergeet alles wat ik hierboven heb geschreven. In mijn beleving begon de race pas hier. En niet alleen in mijn beleving, ook in mijn herinnering. Ik herinner me meer van de laatste 28km lopen dan van alles daarvoor.
Ik wilde stoppen, maar niet echt stoppen, ik wilde vooral gewoon even stil staan bij mijn vrouw en dochter. Maar toen ik dat probeerde kreeg ik in mijn oor geschreeuwd dat ik 1e lag met 4 minuten voorsprong. Ik was helemaal vergeten dat ik mee deed met een kampioenschap.
Dat gaf me wel die extra push die ik nodig had om het toch maar zo snel mogelijk af te ronden. Het werd alles behalve makkelijker. Ik liep rond de 5:00 per km en dat ging net aan. Wandelde tussendoor even in bij de aid stations en liep weer door. Elke minuut voelde als een eeuwigheid. En dat is even dramatisch als dat het klinkt. Ik vond het niet leuk. Ik ga dit nooit meer doen.
Kilometer 41. Ik ben er eigenlijk al in mijn hoofd. Versnellen heeft toch geen zin want het tijdsdoel was al lang vergaan. Tot mijn verbazing stonden mijn vrienden niet aan de finish maar 1 kilometer voor de finish, met alles wat ze hadden schreeuwden ze dat er een Noor bezig was aan een opmars en die zat op 45 seconden. Shit. Nu moet ik wel. Ik loop de laatste kilometer in 4:20 naar de finish en win mijn age group met 1 minuut voorsprong.
En alle ellende? Die was ik meteen vergeten. Volgend jaar weer. Maar dan onder die 9 uur. Challenge Almere delivered.